كنون اين بر افراخته يال من * همان زخم كوبنده كوپال من بدان هم كه بودى نماند همى * برو گردگاهم نماند همى كمندى بينداخت از دست شست * زمانه مرا باژگونه ببست سپرديم نوبت كنون زال را * كه شايد كمربند و كوپال را يكى آرزو دارد اندر نهان * بيايد بخواهد ز شاه جهان يكى آرزو كان بيزدان نكوست * كجا نيكوئى زير فرمان اوست نكرديم بىراى شاه بزرگ * كه بنده نبايد كه باشد سترگ همانا كه با زال پيمان من * شنيدست شاه جهان بان من كه از راى او سر نپيچم به هيچ * درين روزها كرد زى من بسيج [ بپيش من آمد پر از خون رخان * همى چاك چاك آمدش زاستخوان ] مرا گفت بردار آمل كنى * سزاتر كه آهنگ كابل كنى چو پروردهء مرغ باشد بكوه * نشانى شده در ميان گروه چنان ماه بيند بكابلستان * چو سرو سهى بر سرش گلستان چو ديوانه گردد نباشد شگفت * از و شاه را كين نبايد گرفت [ كنون رنج مهرش بجايى رسيد * كه بخشايش آرد هر آن كس بديد ] [ ز بس درد كو ديد بر بىگناه * چنان رفت پيمان كه بشنيد شاه ] گسى كردمش با دلى مستمند * چو آيد بنزديك تخت بلند همان كن كه با مهترى در خورد * ترا خود نياموخت بايد خرد چو نامه نوشتند و شد راى راست * ستد زود دستان و بر پاى خاست [ چو خورشيد سر سوى خاور نهاد * نخفت و نياسود تا بامداد ] [ چو آن جامهء سوده بفگند شب * سپيده بخنديد و بگشاد لب ] بيامد بزين اندر آورد پاى * بر آمد خروشيدن كرّه ناى [ بسوى شهنشاه بنهاد روى * ابا نامهء سام آزاده خوى ] [ خشم گرفتن مهراب بر سيندخت ] چو در كابل اين داستان فاش گشت * سر مرزبان پر ز پرخاش گشت بر آشفت و سيندخت را پيش خواند * همه خشم رودابه بر وى براند به دو گفت كاكنون جزين راى نيست * كه با شاه گيتى مرا پاى نيست كه آرمت با دخت ناپاك تن * كشم زارتان بر سر انجمن مگر شاه ايران ازين خشم و كين * بر آسايد و رام گردد زمين [ بكابل كه با سام يا رد چخيد * از ان زخم گرزش كه يا رد چشيد ] چو بشنيد سيندخت بنشست پست * دل چاره جوى اندر انديشه بست [ يكى چاره آورد از دل بجاى * كه بد ژرف بين و فزاينده راى ] [ و زان پس دوان دست كرده بكش * بيامد بر شاه خورشيد فش ] به دو گفت بشنو ز من يك سخن * چو ديگر يكى كامت آيد بكن ترا خواسته گرز بهر تنست * ببخش و بدان كين شب آبستنست اگر چند باشد شب دير ياز * برو تيرگى هم نماند دراز شود روز چون چشمه روشن شود * جهان چون نگين بدخشان شود